Сүүлчийн аялал

Автобусны хаалга хаагдах дөхөхөд Дөлгөөн толинд хүүхдүүдээ нэг харлаа. Шар куртик өмссөн Нандин цонхны хажууд сууна. Охин нь ээжийгээ харж байснаа нүдээ бууруулж, өвөр дээрээ тавьсан дэвтрийнхээ буланг эвхэв.

Өглөө захирал ирэх сараас сургуулийн тээврийг өөр компани хариуцах болсныг хэлжээ. Дөлгөөн автобусаа маргааш хүлээлгэж өгнө. Шинэ компани жолооч нараас авах эсэхээ хараахан шийдээгүй. Тэр энэ тухай охиндоо хэлээгүй ч Нандин сургуулийн үүдэнд эцэг эхчүүдийн ярихыг сонссон бололтой, үдээс хойш чимээгүй байв.

Дөлгөөн хүрдэндээ уясан хөх туузыг эрхий хуруугаараа илэв. Нандин багадаа цүнхнээсээ унагасныг нь тэр олж, буцааж өгөх гэсээр энд уячихсан юм. Туузны нэг үзүүр нар салхинд гандаж, нөгөөх нь зангилаандаа хавчуулагдан хөх хэвээрээ үлджээ.

Гадаа цас өглөөнөөс хойш орсон ч зам үзэгдэхээр байлаа. Багш Уянгаа хамгийн сүүлд сургуулийн үүднээс гарч ирсэн хүүхдүүдийг тоолж, бүртгэлийн хуудсан дээрээ тэмдэглэв. Түүний араас улбар шар малгайтай Тэмүүлэн гүйж ирээд гурав дахь суудалд суув. Есөн настай хүү ногоон бээлийнхээ нэгийг цүнхэндээ хавчуулж, нөгөөг нь гарт өмсжээ.

Уянгаа хаалганы хажуугийн бариулаас барьж, бүгд суусныг шалгаад Дөлгөөнд толгой дохилоо. Автобус сургуулийн хашаанаас гарахад хүүхдүүдийн яриа цонх цантуулав. Нандин хуруугаараа шилэн дээр жижиг дугуй арчиж, гадаах цасыг ажиглана.

Дөлгөөн эхний хоёр зогсоолд хүүхдүүдийг буулгаж, ирж тосох хүмүүсийг нь харсны дараа хөдөллөө. Хотын зах руу эргэхэд замын хоёр талаар хашаа сийрэгжиж, салхи цасыг хөндлөн хийсгэж эхлэв. Арчигч нэг далайхад цонх цэвэрлэгдсэн ч дараагийн мөчид ахин цагаарна.

Гүүрний наадах жижиг буудалд хоёр хүүхэд буухаар болов. Тэдний нэг нь Тэмүүлэнгийн хажууд сууж явсан Бат байлаа. Батын эгч буудлын саравчинд хүлээж зогсоно. Уянгаа хаалганы дэргэдээс хүүхдүүдийг тоолж буулгаад, Батын мартсан усны савыг суудлаас нь авчирч өгөхөөр эргэв.

Дөлгөөн тэр хооронд зогсоолын хажууд гацсан машиныг тойрч гарах зайг харж байлаа. Хүүхдүүд замын нөгөө талд гарч амжаагүй тул тэр хүлээв. Дараа нь Уянгаа буцаж суудалдаа суун, хаалгаа хаахыг дохиолоход автобус хөдөлжээ.

Хэдхэн минутын дараа салхи ширүүсэж, урдах машины гэрэл бүдэг улбар цэг шиг жирэлзэнэ. Нандин цантсан шилээ ахин арчиж байснаа урд талын суудал руу хазайж харав. Тэмүүлэнгийн малгай харагдсангүй. Тэр босох гэтэл автобус огцом донсолсноос бариулд зууралдав.

— Тэмүүлэн хаана байна? — гэж охин Уянгаа багшаас асуулаа.

Багш эгнээгээр харлаа. Гурав дахь суудал хоосон. Суудлын доор жижиг цэнхэр цүнх л хэвтэж байв.

Зогссон зам

Уянгаа хүүхдүүдийг нэг бүрчлэн тоолоход нэгээр дутжээ. Тэр Батын эгч рүү залгаж, Тэмүүлэн хамт буусан эсэхийг асуув. Эгч нь Батыг гэр рүү нь оруулж яваа, нөгөө хүүхдийг хараагүй гэв.

Дөлгөөн замын хажуугийн өргөн хэсэгт машинаа зогсоолоо. Хажуугаар нь машин өнгөрөх зай үлдээж, ослын гэрлээ асаав. Уянгаа сургуулийн дугаар руу залгаж нөхцөл байдлыг хэлэв. Сургуулиас яаралтай тусламж дуудаж, буудлын орчмыг шалгуулахаар болов. Багш сүүлчийн зогсоолын нэр, автобусны зогссон газрыг хэлэх гэтэл холбоо тасарчээ.

Дөлгөөн буудал хүртэл буцаж очихоор автобусыг эргүүлэх газар хайсан ч замын хажуугийн шуудуу цасанд дарагдаж, эсрэг урсгал ч харагдахгүй байв. Тэр хурдаа нэмэхгүйгээр ухрах боломжтой эсэхийг шалгах гэж хөдөлгүүрийг асаалттай орхив. Гэтэл самбар дээр анхааруулах гэрэл асч, мотор жигд бус дуугаран унтарлаа. Дахин асаахад ассангүй.

Дөлгөөн капотыг онгойлгоод шалгав. Моторын өрөөнд цас салхилж орсон ч чухам юу эвдэрснийг тэнд шууд тогтоож чадсангүй. Тэр хаалгыг буцааж хаалаа. Хүүхдүүд автобусанд, багш тэдэнтэй хамт байна. Харин Тэмүүлэн хаана байгааг хэн ч мэдэхгүй.

Нандин суудал дээрх бээлийг заав. Тэмүүлэнгийн ногоон бээлийн нэг нь тэнд байв. Нөгөөг нь хүү автобуснаас буухдаа өмссөн эсэхийг тэр санасангүй. Багш хүүхдүүдийг цонхны хажуугаас холдуулж, хамтдаа суухыг хүсэв. Дөлгөөн арын хайрцгаас хөнжил гарган өглөө.

Тэр багшдаа буудал руу очиж шалгана гэж хэлэв. Уянгаа хүүхдүүдтэй үлдэж, утсаа сүлжээ барих эсэхийг харна. Автобусны дотор гэрэл асч байсан тул Дөлгөөн алсаас харахад тус болох байх гэж найдав. Батарейг дэмий дуусгахгүйн тулд бусад хэрэглээг унтраагаад, гар чийдэн авч, хүрэмнийхээ цахилгааныг дуустал татлаа.

Нандин ээжийнхээ араас хаалга хүртэл дагав. Тэр юу ч хэлсэнгүй. Дөлгөөн түүний малгайг чих рүү нь татаж өгөөд, багштайгаа хамт автобусанд үлдэхийг захилаа.

Сүүлчийн зогсоол хүртэл замаар буцаад хэдэн минут алхахаар зайтай. Гэвч цас хөндлөн нисэж, автобуснаас хэдхэн алхам холдоход арын улаан гэрэл нь бүдгэрэв. Дөлгөөн замын захын шонгуудыг баримжаалан явлаа. Зогсоол дээр хүрч очоод саравчийн дотор, ард нь байгаа хашааны дагуу хүүгийн нэрийг дуудав.

Хариу ирсэнгүй. Саравчийн суудлын доороос ногоон өнгө цухуйж байлаа. Тэр тонгойн татаж гаргатал Тэмүүлэнгийн нөгөө бээлий байв. Харин хүүхдийн мөр аль хэдийн шинэ цасанд дарагджээ.

Тэр үед замын цаанаас төмөр юм савж цохих чимээ сонсогдов.