ХООСОН ГЭР

Аавынх нь гэрийн зууханд гал байв. Харин аав нь байсангүй.

Энхжин дээлээ тайлж амжаагүй зогсоход өрөөний буланд суугаа хүү модон аягаа өвдөг дээрээ тавилаа. Танихгүй хүү. Арван хоёр орчим настай, хацар нь салхинд улайжээ. Түүний гутлын хоншоорт шавар хөлдөж, хажууд нь жижигхэн цүнх байв.

— Аав хаана байна?

Хүү хариулсангүй. Зуухны амыг сөхөж, ганц аргал нэмлээ. Хаалганы дэргэд товч нь дутсан хүрэм өлгөөтэй, орны хөлд аяга тавагтай хайрцаг байв. Аав нь ганцаараа амьдардаг, тэр гэрт хүүхэд байх учиргүй.

Энхжин хотод ажилладаг. Аавынх нь өвдөг сүүлийн үед өвдөж, малдаа явахад хүн хэрэгтэй болсон тул ах дүү гурав нь ээлжээр ирэхээр тохирчээ. Энэ удаад Энхжингийн ээлж. Тэр өчигдөр орой сумын төвд хоноод өглөө машин хөлслөн ирсэн ч хашааны хаалга онгорхой, аавынх нь хүрэн морь уяандаа байсангүй.

Тэр эгч рүүгээ залгав. Хөдөөний холбоо тасалдаж, ганц зурвас л явлаа. Аавын утас ширээн дээр, цэнэг нь дууссан байв.

Хүү галын дэргэдэх хуучин гар утсыг заав. Цэнэглэгчид нь холбосон ч нарны зайны гэрэл асахгүй, шөнийн шуурганд утас нь салжээ. Энхжин холбоосыг нь тогтоож залгатал цэнэгийн тэмдэг аажуухан гарч ирэв.

Гаднаас адуу тургихад хүү цочин бослоо. Тэр хаалга руу гүйж, хашааны завсраар гадагш харснаа цүнхээ шүүрэв.

— Чи хаашаа явах гэж байгаа юм?

Хүү амаа хамхин зогсов. Энхжин түүнийг айлгахгүй гэж өөрийн хоолойгоо намсгалаа. Аавтай нь хэзээ уулзсан, өглөө юу болсон тухай асуухад хүү зөвхөн үүр цайхаас өмнө аав нь морьтой гарсныг хэлэв.

Энхжин гадаа гарч, хотны араар тойрлоо. Морины мөр цасан цоохортой шавраар өгсөж, голын зүг салаалжээ. Хашааны хаалганы хажууд газар унасан ноосон бээлий байв. Аавынх нь баруун гарын бээлий.

Мөрийг арай цааш дагахад хөлдсөн горхины эрэгт шавар үсэрч, туурай халтирсан ул гарчээ. Энхжин тэр хавиас аавынхаа дууг дуудав. Салхи хариуг нь уул руу аваад одох шиг болов. Хөдөө өссөн тэр нэгнийхээ араас мэдээ дуулгалгүй хөндий рүү гарах аюултайг мэднэ. Тиймээс ганцаар цааш явсангүй, хаалганы хажууд байсан саваагаар мөрний захыг тэмдэглэж авав.

Тэр бээлийг авч, гэр рүү орлоо. Хүү цонхны цаанаас уулын зүг ширтэнэ. Хүү цүнхнийхээ оосрыг хүчтэй атгажээ.

ХҮҮГИЙН ҮГ

Аавынх нь утас арайхийн асахад Энхжин сүүлийн дуудлагыг үзэв. Шөнө сумын эрүүл мэндийн төв рүү залгажээ. Дараа нь үл таних дугаарт хоёр удаа залгасан боловч холбогдоогүй байна.

Тэр эрүүл мэндийн төв рүү холбогдлоо. Шөнийн ээлжийн сувилагч аав нь өөрийнхөө тухай бус, зам дээр бэртсэн байж болзошгүй хүний тухай асуусныг санав. Дуудлага тасарсан тул байршлыг нь сайн авч чадаагүй, буцааж залгахад хариу ирээгүй аж. Ямар хүн, яг хаана гэдгийг тэр хэлж чадсангүй.

Энхжин цаг алдалгүй сумын цагдаа болон эмнэлэгт аавыгаа олж чадахгүй байгаагаа мэдэгдэв. Тэд ирэх замдаа холбоо барина гэв. Тэр хүүд ус аягалж өгөөд нэрийг нь асуулаа.

Хүү өөрийгөө Тэлмүүн гэлээ. Хөрш Дамба ахын хүүхэд. Энхжин нэрийг нь сонссон ч урьд уулзаж байгаагүй. Хөршийнх нь гэр эндээс жалганы цаана байдаг, өвөл айлууд бие биеийндээ тусалдаг байжээ.

Тэлмүүний аав Дамба өчигдөр сум руу өвс авахаар машинаар явсан. Шөнө цаг агаар муудахад буцаж ирээгүй тул хүү хүлээж суусан гэнэ.

— Чи яагаад энд байгаа юм?

Хүү зуухны ам руу харлаа. Дамба явахдаа Тэлмүүнийг Энхжингийн аав Жаргалд үлдээсэн байв. Өглөө Жаргал гуай юм сонсож мэдээд морьтой гарчээ. Чухам юу сонссоныг хэлэхээс хүү дахин зайлсхийв.

Энхжин аавынхаа орны доор тавьдаг яаралтай тусламжийн жижиг хайрцгийг нээхэд боолт, усны сав байхгүй байв. Аав нь хэн нэгэнд туслахаар явсан бололтой. Харин өвдөг нь өвддөг хүн үүрээр ганцаараа гарахдаа хүүхдийг яагаад үлдээснийг тэр ойлгохгүй.

Цагдаатай ярих үед Тэлмүүн зууханд тавьсан данхыг буулгаж, Энхжинд бээлий хайж өглөө. Гал унтраахгүйн тулд хэдэн аргал нэмж, гэрийн тотгоор салхи сийгэж байгааг эсгийгээр хаав. Жаргал гуай түүнийг зүгээр л хүлээж суухыг гуйсан бололтой. Гэвч хүүгийн харц цонхноос огт салсангүй.

Энхжин утасны дэлгэц дээр цаг харав. Аав нь үүрээр гарсан бол хэдэн цаг өнгөрчээ. Хүүг яриулах гэж улам шахах тусам тэр амьсгаагаа түгжин, цүнхний оосроо базах нь чангарна. Энхжин орны ирмэг дээр зэрэгцэж суугаад өөрийн мэдэхгүй байгаагаа хэллээ: энэ уулын замыг ч, Дамбыг ч сайн танихгүй. Түүнд хүүгийн тусламж хэрэгтэй байв.

Тэлмүүн үүд рүү дахин хараад:

— Аав чинь намайг иртэл хэнд ч хэлж болохгүй гэсэн.

Тэр цүнхээ үүрч, Энхжингийн дээлний ханцуйнаас татлаа. Тэгээд уяаны нөгөө захад үлдсэн саарал морь руу заав.

— Намайг дагаарай. Гэхдээ хурдан.