АЛГА БОЛСОН ДУГТУЙ

Оюунаа шүүрээ тавиад ангийн хаалгыг хоёр дахь удаагаа түлхэв. Дотроос нь түгжээ эргэх чимээ гарсан атлаа хаалга нээгдсэнгүй.

Өглөөний зургаан цаг дөчин минут. Хичээл эхлэхэд цаг гаруй үлдсэн, гуравдугаар давхарт түүнээс өөр хүн байх учиргүй байлаа.

Тэр өглөө Оюунаа ээлжиндээ ирэхдээ хүүгийнхээ цэнхэр хүрмийг үүдэнд өлгөөтэй хараагүй. Тэмүүжин биеийн тамирын бэлтгэлтэй гэж өчигдөр хэлсэн тул эрт гарсан болов уу гэж боджээ. Ээж хүү хоёр ээлжийн цагаасаа болж өглөөний цайгаа ч хамт уух нь ховор байв.

Өмнөх орой автобусны буудал дээр хүү нь юм асуух гэж байснаа машинаа ирэхэд дуугүй болсон. Оюунаа халаасандаа мөнгө тэмтрэн, маргаашийн хоолны болон түрээсийн мөнгийг тооцсоор хүүгээ анзаарсангүй.

Одоо тэр харанхуй ангид хөдөлгөөн харсан эсэхдээ эргэлзэв. Гэтэл хаалганы бариул дахин ялимгүй хөдөллөө.

Шилэн цонхоор тонгойж харахад багшийн ширээний шургуулга онгорхой, хажууд нь бор дугтуй хэвтэж байв. Өчигдөр орой ангийн багш аяллын мөнгө цуглуулсныг тэр мэднэ. Оюунаа шалаа угаахдаа багшид өрөөгөө цоожлохыг сануулж, өөрөө үүдэнд нь хүлээж зогссон юм.

Хаалганы цаана сандал шаржигнав.

— Хэн байна?

Хариу гарсангүй. Харин ширээний цаанаас бараан дүрс өндийгөөд цонхны зүг гүйв. Оюунаа гол түлхүүрээ гаргаж амжаагүй байтал ангийн арын хаалга саван нээгдэж, хэн нэгэн шатны хонгил руу буулаа.

Тэр араас нь гүйлээ. Нойтон ултай гутал шатан дээр халтирч, төмөр бариулаас арайхийн зуурч тогтов. Доод давхрын жижүүрийн өрөөний хажуугаар цэнхэр хүрэмний хормой мельсхийн өнгөрөв. Гадаа гарах хаалга саван хаагдахад цаана нь сургуулийн хашаанд цас бударч байв.

Оюунаа гадаа гартал хүн харагдсангүй. Харин хаалганы дэргэд цасанд шигдсэн жижигхэн цэнхэр даавуу олдов. Тэр даавууг автал урж тасарсан оёдолтой, ханцуйны үзүүр шиг харагдав.

Ангид буцаж ирэхэд дугтуй хоосон байлаа.

Долоон цаг өнгөрөхөд ангийн багш Цэцэгмаа ирэв. Дугтуйг хараад нүүр нь цайж, хэдэн удаа тоолсон мөнгөнийхөө хэмжээг ч шууд хэлж чадсангүй. Хүүхдүүдийн аяллын төлбөр хоёр сая гаруй төгрөг болсон, өглөө банканд тушаахаар төлөвлөжээ.

Оюунаа хэн нэгнийг харснаа хэлэв. Цэцэгмаа хамгаалагч руу яаран залгалаа.

Жижүүрийн өрөөний дэлгэц дээр хашааны камерын бичлэгийг ухраахад өглөөний зургаа гучин найман минут харагдав. Ганцхан хүн арын хаалгаар оржээ.

Цэнхэр хүрэмтэй тэр хүү малгайгаа гүн дарсан ч Оюунаа алхалтыг нь танив.

Түүний хүү Тэмүүжин байлаа.

ХҮҮГИЙН ХҮСЭЛТ

Цэцэгмаа бичлэгийг дахин үзэв. Тэмүүжин долдугаар ангийн сурагч, түүний ангийн хүүхэд. Ээжтэйгээ нэг сургуульд өдөр бүр таардаг ч өглөө ээжээсээ өмнө ирэх нь ховор.

— Хүүтэйгээ ярья, — гэж багш хэллээ.

Оюунаа утсаа гаргатал дэлгэц дээр Тэмүүжингийн зурвас иржээ.

«Ээж ээ, өнөөдөр сургууль дээр битгий ирээрэй. Би өөрөө учрыг нь олно.»

Зурвас зургаа дөчин тавд ирсэн байв. Тэр үед Оюунаа шатаар гүйж явжээ.

Тэр хүү рүүгээ залгав. Холбогдсонгүй. Гэрт нь байх хөрш эгчид залгахад хүү өглөө эрт цүнхээ аваад гарсан гэж хэлэв.

Сургуулийн захирал ирж, цагдаа дуудахыг зөвлөв. Оюунаа эсэргүүцсэнгүй. Гагцхүү цүнхтэй хүүгээ ганцаараа хаа нэгтээ явж байгаа гэхээс айв. Бусдын мөнгийг авсан бол ч үнэнийг хэлэхээс өөр замгүй.

Оюунаа ангийн үүдэнд буцаж очлоо. Түлхүүрийн багц жижүүрийн өрөөнд байдаг ч өглөө хаалга бүр нээгдсэн хойно хүн анзааргалгүй анги руу орох боломжтой. Цэцэгмаа шургуулгандаа цоож хийгээгүйдээ өөрийгөө зэмлэж байлаа.

Анги дотор сандлын хөлний хажууд нойтон мөр үлджээ. Оюунаа шалаа угаасан болохоор тэр мөр хэзээ гарсныг ялгаж чадсангүй. Тэр алчуур авах гэж бөхийснөө больж, хамгаалагчийг дуудан, хэн ч ойртолгүй хүлээлээ.

Хамгаалагч бичлэгийг цааш нь гүйлгэв. Зургаа тавин нэгэн минутад Тэмүүжин хашааны урд хаалгаар гарчээ. Түүний гарт цүнхнээс өөр зүйл харагдахгүй байв. Хүү арагш харан гүйхэд хүрэмнийх нь баруун ханцуй салхинд хийсэв.

Бүтэн ханцуй.

Оюунаа халааснаасаа цаснаас олсон даавууг гаргалаа. Цэнхэр өнгө нь ижил боловч дотор талд нь нимгэн саарал хөвөн байв. Тэмүүжингийн хүрэм дотроо хар торон материалтайг тэр мэднэ. Өнгөрсөн долоо хоногт ханцуйг нь өөрөө нөхсөн юм.

Камерын бичлэг дээр арын хаалгаар сургуульд орсон хүүгийн хүрэмний мөрөн дээр цагаан зураас байв. Тэмүүжингийнх тийм зураасгүй.

Цэцэгмаа хоёр дүрсийг зэрэгцүүлэн харлаа. Царай нь малгайнд далд боловч үүрсэн цүнхний оосор өөр байв.

Тэр үед Оюунаагийн утас дуугарав. Танихгүй дугаар.

— Ээж ээ, би байна, — гэж Тэмүүжин шивнэв. — Миний утасны цэнэг дууссан. Би мөнгийг аваагүй.

Цаана нь машин дуугарч, төмөр юм нүргэлэв.

— Чи хаана байна?

Хүү хариулахын оронд амьсгаагаа татав.

— Тэр хүн намайг харчихлаа.

Дуудлага тасрав.