УЛААН БҮС

Номин ээжийнхээ дээлний хормойг цехийн ширээн дээр дэлгэтэл улаан бүс оёдлын завсраас цухуйлаа.

Ээж нь бүс зүүдэггүй, сүүлийн арван жил дээлээ ч өмсөөгүй. Харин өвдөхийнхөө өмнөх намар дээлийнхээ хормойг задалж үзэхийг Номиноос гуйж байжээ. Охин нь тухайн үед ажлаа дуусгаад ирнэ гэж амласан ч дараагийн удаа очихдоо дээлний тухай огт асуугаагүй юм.

Цехийн цонхоор өглөөний нар тусаж, утас ороосон дамрууд хананд сүүдэрлэнэ. Номин хайчаа авч, дотор торгоны сэмэрсэн хэсгийг болгоомжтой задлав. Бүс дотор нь ямар нэгэн зүйл боосон байлаа.

Нарийн модон халбага. Ишинд нь цэнхэр утас уяжээ.

— Энэ чинь манайх биш байна, — гэж эгч Саран нь үүднээс хэлэв.

Ээжийг нь оршуулснаас хойш гурван хоног болжээ. Ах дүү хоёр цехийг нь суллаж, түрээсийн байрыг эзэнд нь өгөхөөр хамт ирсэн байв. Саран өөр хотод амьдардаг, энэ хэд хоногт л дүүтэйгээ хамт бүхнийг дуусгахаар яарч байлаа.

Номин дээлний нугалаасыг гарынхаа алгаар тэгшлэв. Багадаа түүнд энэ дээлийг өмсөж үзүүлж байсан болов уу? Ээжийнхээ залуу үеийн хэдэн зураг санаанд нь орсон ч алинд нь ямар хувцастай байсныг тод санасангүй.

Энэ цехэд Номин өссөн гэж хэлж болно. Хичээлээсээ тарж ирээд ширээн доор нь суун үлдэгдэл даавуугаар хүүхэлдэйдээ хувцас хийдэг байв. Ээж нь үйлчлүүлэгчтэй ярьж дуусаад үргэлж оёдлын машины хажуугийн хайрцгаас хамгийн цэвэр өөдөс олж өгдөгсөн. Харин Саран арай том болсон хойноо энд бараг ирэхээ больсон. Өнөөдөр хоёр эгч дүүс олон жил хамт өнгөрөөгүй тэр өрөөнд ямар нэг зүйл хэлэхээсээ өмнө ажлаа асууцгаана.

— Чи үүнийг харж байсан уу? — гэж Номин асуув.

Саран халбагыг гартаа эргүүлж үзээд толгой сэгсрэв. Ишний үзүүрт жижигхэн хонхор байлаа.

— Ээж нэг юм л хадгалдаг байсан. Болохоор нь аваад яв.

Тэр хайрцаг руу хувцас хийж эхлэв. Номин халбагыг буцаан тавьж чадсангүй. Өнгөрсөн намар ээж нь өвдөж эхлэхдээ мөн л энэ дээлний тухай асуусан. Гэвч Номин ажилтай гээд авчирч өгөөгүй юм.

Саран сандлаа ойртуулж, урд шөнө дутуу тоолсон захиалгын хуудсуудыг үзэв. Гурван хүний хувцас эзнээ хүлээж байлаа. Номингийн хувьд тус бүрийг нь аваачиж өгөхөд амар биш: нэгнийх нь утас холбогдохгүй, нөгөөгийнх нь зөвхөн нэр бичээтэй. Ээж нь нүүр царайгаар нь хэнийх болохыг төвөггүй мэддэг байсан биз.

— Би энэ хаягаар очъё, — гэж Саран нэг хуудсыг салгав.

— Чи оройн унаандаа амжих уу?

— Амжихгүй бол маргааш явж болно.

Номин эгчийнхээ хариуг сонсоод гайхав. Өнгөрсөн хэдэн өдөр Саран тасалбар, ажил хоёроо байнга ярьж, тэд цехийг цагтаа суллах ёстой гэж хэлсээр байжээ. Номин түүнийг гэртээ харихыг л хүсэж байгаа гэж бодсон боловч энэ удаа юу ч хэлсэнгүй. Хуудасны доод буланд ээжийнх нь бичсэн ганц үг байв: пүрэвт.

Цехэд анхны үйлчлүүлэгч нь орж ирэхэд Саран хаалган дээрх ажиллахгүй гэсэн цаасыг эргүүлэх гэж байв. Намхан бор хүн хуучин хар хүрэм тэврэн зогсоно.

— Энд Ханд гуай байдаг бил үү?

— Ээж маань өнгөрсөн, — гэж Номин хэллээ.

Эр хэсэг дуугүй зогсов. Дараа нь гараасаа хүрмээ суллан:

— Тэгвэл би хожимдож дээ, — гэв.

Саран сандал тавьж өглөө. Эр нэрээ Даваа гэж хэлэв. Тэр арван хэдэн жилийн өмнө Ханд гуайгаар хүрэмний цахилгаанаа солиулж байсан гэж ярьсан боловч цааш юу хэлэхээ мэдэхгүй сууна.

Номин модон халбагыг ширээн дээрээс авах гэтэл эр түүнийг олж харав.

— Үүнийг хаанаас олсон юм бэ?

— Ээжийн дээлнээс. Та мэдэх үү?

Даваа халбагыг барихгүй, зөвхөн хонхор үзүүрийг нь удаан харав.

— Би энэ хонхорыг гаргасан юм. Багадаа.

Саран дүүгийнхээ өөдөөс харлаа.

— Манай ээж яагаад таны халбагыг хадгалж байсан юм?

Даваа юм хэлэх гэтэл гадаа хаалга чанга тогшив. Даваа цочиж, хүрмээ тэвэрлээ.

— Намайг энд ирснийг хэнд ч битгий хэлээрэй.

Тэр босож, арын хаалга руу харлаа.

— Таныг хэн хайж байгаа юм? — гэж Номин асуув.

— Миний эгч. Би түүнд ирнэ гэж хэлээгүй.

Хаалга дахин тогшлоо. Номин нээхэд гартаа жижигхэн даавуун уут барьсан, нас ахисан эмэгтэй зогсож байв. Эмэгтэй цехийн доторх Давааг хараад зог тусав.

— Чи энд ирчихсэн юм уу?

Даваа ширээний ард буцаж суув. Эмэгтэй юу ч хэлэлгүй цүнхнээсээ хагас нугалсан гэрэл зураг гаргаж Номинд өглөө.

Зураг дээр залуухан ээж нь өвөр дээрээ хоёр хүүхэд суулгасан байв. Номингийн мэддэг эгч Саран тэр хоёрын нэг ч биш байлаа.