ГҮҮРИЙН ДЭЭРХ ХОЁР

Долгор сумын төв рүү явдаг жижиг гүүрний дээр улаан чемодантай охин ганцаараа сууж байхыг харав. Тэр өглөө аавыгаа шинжилгээнд хүргэхийн тулд эрт гарсан ч гүүрний захад ирээд машинаа сааруулжээ. Автобус зогсдог газар эндээс цааш, дэлгүүрийн өмнө байдаг. Ийм эрт цагт охин чемодан бариад ганцаараа сууж байгаа нь түүнд нэг л эвгүй санагдав.

Долгор жолоогоо барьсаар хэсэг ажиглав. Охин өөр хэн нэгнийг хайж байгаа мэт замын хоёр тийш ээлжлэн харах боловч өнгөрч яваа машинууд руу гараа өргөсөнгүй. Түүний дэргэд эмэгтэй хүн эсвэл ахимаг хүүхэд байж магадгүй гэж бодон Долгор гүүрний нөгөө талыг ч харсан боловч ойрхон хүн байсангүй.

Өглөөний хүйтэн салхинд охины нүүр улайж, гутлынхаа өсгийг төмөр хашлагад зөөлөн цохино. Хажууд нь автобусны цагийн хуваарь, ууттай боорцог байлаа.

— Чи автобус хүлээж байгаа юм уу?

— Ээжийгээ хүлээж байна.

Долгор өөрийн машинаа замын захад зогсоов. Охин найм орчим настай харагдана. Тэр хажуугаар өнгөрөх машинаас хол, хашлагын дотор талд сууж байсан ч хөл нь даарч байгаа бололтой гутлаа ээлжлэн хөдөлгөнө.

Долгор машинаасаа буухдаа түлхүүрээ өөрийн халаасанд хийж, охиноос хэдэн алхмын зайд зогслоо. Хүүхэд зугтах ч юм бил үү гэж бодоод шууд дэргэд нь очсонгүй. Гүүрний цаадах дэлгүүрийн үүдэнд нэг машин зогсож, жолооч нь гурилын шуудай буулгаж харагдана. Долгорын таньдаг худалдагч тэнд ажилладаг; хэрэг гарвал түүн рүү залгаж болно.

Энэрэл барьж байсан цагаан цаасаа эвхэн халааслав. Чемодан нь түүний хөлөөс том тул өөрөө хол чирж ирэхэд амаргүй байсан биз гэж Долгор бодсон ч яаж ирснийг нь хараагүй тул юу ч хэлсэнгүй. Тэр охиныг асуултаар дарахын оронд эхлээд юу хүлээж байгааг нь сонсохыг хүсэв.

— Хаашаа явах гэж байгаа юм?

— Ээж хот руу явсан. Өнөөдөр энд ирнэ гэсэн.

Долгор охиноос нэрийг нь асуухад Энэрэл гэж хэлэв. Ээжийнх нь утасны дугаарыг асуухад охин толгой сэгсрэв.

— Би цаасан дээр бичүүлсэн. Гэхдээ чемоданд байгаа.

Охин чемоданыхаа бариулаас зууран, Долгорын машиныг цаана нь ажиглав. Тэр танихгүй хүнтэй шууд ярихгүй гэж эмээгээсээ сонссон ч ээжийнхээ дугаарыг олж өгч магадгүй гэж боджээ.

— Та манай ээжийг таних уу?

— Нэрийг нь мэдэхгүй болохоор таних эсэхээ хэлж чадахгүй байна. Харин дэлгүүрийн эгчид хэлж, эмээтэй чинь холбогдохыг оролдож болно.

Энэрэл хэсэг бодсоноо ээжийнхээ нэрийг хэлэв. Тэр хүн өөрийг нь машиндаа суухыг шаардсангүй, эхлээд юу хүсэж байгааг нь асууж буйд охин арай тайвширлаа.

Чемоданы цахилгаан гацжээ. Долгор хүчээр татаж эвдэхийг хүссэнгүй. Тэр охиноос эцэг, асран хамгаалагчтай нь холбоо барих өөр арга байгаа эсэхийг асуув. Охин сумын дэлгүүрийн эгч ээжийнх нь нэрийг мэднэ гэж хэллээ.

Долгор түүнд дулаан газар хүлээхийг санал болгосон ч Энэрэл толгой сэгсрэв.

— Ээж намайг олж чадахгүй болно.

— Тэгвэл би дэлгүүрийн хүнтэй ярьж байгаад буцаад ирье. Чи энд ганцаараа байхгүй нь дээр. Манай машины дотор дулаан, эндээс гүүр харагдана.

Охин машины дугаарыг нь дотроо уншаад:

— Хаалгаа онгорхой байлгаж болох уу?

— Болно.

Долгор охиныг машинд суулгаж, өөрөө түүний дэргэд зогсоод дэлгүүр рүү утасдав. Дэлгүүрийн худалдагч охиныг таньжээ. Энэрэл эмээтэйгээ сумын захад амьдардаг, ээж нь хотод ажилладаг гэв.

— Би эмээд нь хэлээд ирье, — гэж худалдагч хэллээ. — Чи охинтойгоо хаана байна?

— Гүүрний хажууд байна. Бид хаашаа ч явахгүй.

Тэр дуудлагаа таслаад охинд:

— Дэлгүүрийн эгч эмээд чинь хэлэхээр явлаа. Ээж чинь ирэх эсэхийг түүнээс асууж болно, — гэв.

Энэрэл чемоданаа өвөр дээрээ тавьж цахилгааныг нь зөөлөн хөдөлгөв. Долгор түүнд яаж туслахыг нь асууж, охин зөвшөөрсний дараа хоёулаа нэг талын даавууг салгаж татлаа.

Чемодан онгойход дотор нь цэнхэр цамц, ном, жижиг цагаан дугтуй байлаа. Номынхоо завсраас Энэрэл ээжийнхээ дугаар бичсэн цаасыг олж авав. Долгор түүнийг ээж рүүгээ өөрөө залгахыг хүсэж байгаа эсэхийг асуухад охин толгой сэгсэрлээ.

— Ээж өглөө ажил дээрээ утсаа авахгүй гэсэн. Эмээд бас хэлсэн.

— Тэгвэл эмээ чинь ирсний дараа та хоёр хэзээ залгаж болохыг хамт бодъё.

Энэрэл цаасаа эргүүлж номынхоо завсар хийлээ. Долгор дугаарыг нь харахыг шаардаагүй. Дугтуйн дээр Энэрэлд гэж бичжээ.

— Энэ ээжийн өгсөн захиа юу? — гэж Долгор асуув.

Охин толгой сэгсэрлээ.

— Би өөрөө бичсэн.

— Чи ээждээ өгөх гэж байгаа юм уу?

— Үгүй. Би ээжээсээ ирсэн юм шиг болгож бичсэн.

Долгор охиныг гайхан харлаа.

— Яагаад?

Энэрэл дугтуйгаа чанга атгаад:

— Тэгвэл эмээ намайг өнөөдөр энд ирэхийг зөвшөөрнө гэж бодсон юм, — гэв.