Дэлгэцэн дээрх ээж

Болормаа өглөө дэлгүүртээ ирэхэд кассын цаана өөр хүн зогсож байв. Ээлжийн ахлагч нь түүнийг ажлын цамцаа өмсөөд агуулахад түр хүлээхийг хүсжээ.

— Би өчигдөр тооцоогоо дутуу хураасан юм уу? — гэж Болормаа асуув.

Ахлагч нь хариулахын оронд утсаа гаргаж, дууг нь намсгаад үзүүллээ. Дэлгэц дээр Болормаа дэлгүүрийн үүдэнд хэн нэгэнтэй ярьж зогсоно. Камер хөдөлж, түүний нүүр ойртож харагдав.

«Аваад гараач. Одоо л гарга» гэж бичлэг дээрх Болормаа хэлэв.

Түүний өөдөөс нуруугаа харуулан зогссон өвгөн гартаа атгасан тороо цээжиндээ наана. Дараа нь дүрс тасарчээ. Бичлэгийн дээр «Ахмад хүнд ингэж ханддаг газар байж болох уу?» гэсэн өгүүлбэр байлаа.

Доор нь хэдэн мянган сэтгэгдэл бичсэнээс эхнийхэд нь дэлгүүрийн нэр, хаягийг оруулсан байв. Дараагийнх нь Болормааг ажлаас нь халахыг шаарджээ.

— Өчигдөр оройноос манай утас тасралтгүй дуугарсан, — гэж ахлагч нь хэлэв. — Хүмүүс ирээд чамтай уулзана гээд байна.

— Би тэр өвгөнд хэлээгүй.

— Тэгвэл хэнд хэлсэн юм?

Болормаа агуулахын хаалгыг хаав. Өчигдөр тэр утсаа өргөсөн залуугаас өвгөнийг бичихгүй байхыг гуйсан. Залуу болиогүй болохоор утсаа авч гараач гэж хэлсэн юм.

— Дэлгүүрийн камер дээр байгаа биз дээ? — гэж тэр асуув.

— Үүдний камер хэд хоногийн өмнө эвдэрсэн. Кассных дүрс гарсан ч дуугүй.

— Тэгвэл бусад хүн харсан шүү дээ.

— Би менежерт хэлнэ. Чи түр агуулахад байж бай.

Болормаа ажлынхаа цамцыг өмссөн хэвээр сандал дээр суулаа. Утас нь чичирсээр байв. Эхлээд үл таних дугаарууд, дараа нь эгч нь залгалаа. Тэр авах гэтэл дахин өөр дуудлага орж ирэв.

Эгчийнх нь илгээсэн зурваст «Ану сургууль руугаа гарсан уу?» гэж байлаа.

Болормаа охиноо өглөө өөрийн гараар үдэж гаргасан. Ану цайгаа хагас уугаад, дэвтрийнхээ завсарт зураг хийж явахдаа Орой ажлаас эрт ирээрэй гэж хэлсэн. Яагаад эрт ирэхийг хүссэнийг нь тэр асуугаагүй байв.

Тэр Ану руу залгалаа. Охин нь авсангүй. Болормаа ангийн багш руу нь залгах гэж байтал ахлагч хаалга онгойлгов.

— Гадаа нэг залуу чамтай уулзах гээд байна.

— Хэн юм?

— Бичлэг хийсэн хүн гэж байна.

Болормаа утсаа чанга атгав. Өчигдөр үүдэнд гарч зогссон залууг тэр санана. Дугуй малгайтай тэр залуу Болормааг хоёр удаа болиорой гэхэд ч утсаа буулгаагүй.

— Түүнтэй уулзахгүй.

— Нэг юм асуух гэсэн гэнэ.

— Асуух зүйлээ өчигдөр надаас асуухгүй яасан юм?

Ахлагч нь хаалгаа хаагаад явлаа. Болормаа утсаа ширээн дээр тавихад дэлгэц дээр шинэ зурвас гарч ирэв. Ану байлаа.

«Ээж ээ, өнөөдөр намайг сургуулиас битгий аваарай.»

Хаалганы хоёр тал

Болормаа тэр өгүүлбэрийг хэдэнтээ уншив. Ану өглөө гэрээс гарахдаа ажлаас эрт ирээрэй гэсэн. Одоо харин сургууль дээрээ түүнийг харагдуулахыг хүсэхгүй болжээ.

Тэр охин руугаа ахин залгалаа. Энэ удаа Ану авав. Цаана нь хүүхдүүдийн дуу гарч, хаалга хаагдах чимээ сонсогдоно.

— Миний охин хаана байна?

— Анги дээрээ.

— Би очих уу?

— Хэрэггүй. Багш утсаа хураах гэж байна.

— Тэгвэл нагац эгч нь очоод...

— Ээж ээ, хэрэггүй гэсэн шүү дээ.

Охин нь утсаа таслав. Болормаа эгч рүүгээ зурвас бичиж, Анутай холбоо бариад, юу хүсэж байгааг нь асуугаарай гэв. Дараа нь өөрөө гүнзгий амьсгалж, бичлэг тавьсан хуудсыг дахин нээлээ.

Түүнийг гэрээсээ гарч буй зураг хүртэл сэтгэгдэл дунд байв. Хэн дарсныг мэдэхгүй. Гэрийнх нь хаягийг бүтнээр нь бичээгүй ч орцны дугаарыг нь танихад амархан. Тэр гэрийнх нь зургийг оруулсан нийтлэлийг мэдээлж, зургийг нь арилгах хүсэлт явуулав. Бусдын хуулж тавьсан зургуудыг бүгдийг нь нэг дор арилгаж чадахгүй байлаа.

Хаалганы цаана хөлийн чимээ гарч, ахлагч нь дахин цухуйв.

— Тэр залуу явсангүй. Анхны бичлэгээ үзсэн гэсэн.

Болормаа босоод хаалга руу алхлаа. Тэр залуутай уулзахыг хүсээгүй ч өөрийнх нь тухай бичлэг өөр хаана, хэдэн хүний гар дээр байгааг мэдэх хэрэгтэй байв.

Үүдний дэргэд залуу хоёр гараараа утсаа барьчихсан зогсоно. Өчигдрийн малгай нь толгой дээр нь байлаа. Тэр Болормааг хараад шууд бичлэг хийх гэсэнгүй, утсаа доош буулгав.

— Намайг Ууганбаатар гэдэг. Тантай ярих гэсэн юм.

— Одоо чи намайг сонсох уу?

Залуу хариулсангүй. Болормаа гадаа зогсож буй хоёр хүн утсаа гаргаж байгааг хараад ахлагч руугаа эргэв. Ахлагч нь тэднийг бичлэг хийхгүй байхыг хүсээд, Болормаа болон залууг агуулахын үүдний жижиг өрөөнд оруулав.

— Чи миний гэрийн зургийг тавьсан уу?

— Үгүй. Тэрийг би хараад мэдээлсэн. Гэхдээ өөр хуудсуудад бас орчихсон байна.

— Миний охин өнөөдөр намайг сургууль дээрээ очих хэрэггүй гэсэн.

Ууганбаатар утасныхаа дэлгэц рүү харлаа. Болормаа залууг дуугүй байсанд нь тайвширсангүй. Тэр охиныхоо өмнөөс залууг уучлах эрхгүй, бас өөрөө ч юу сонсохыг хүсэж байгаагаа сайн мэдэхгүй байв.

— Өчигдөр та яагаад тэр хүнийг гадаа гаргах гээд байсан юм? — гэж Ууганбаатар асуув.

Болормаа түүн рүү гайхсан янзтай харлаа.

— Би чамайг гар гэж хэлсэн.

— Гэхдээ бүтэн бичлэг дээр...

Тэр үгээ дуусгалгүй утсаа асаав. Өчигдрийн дүрс эхнээсээ явж, ахмад хүн кассын урд зогсож харагдлаа. Ууганбаатар дууг нь багасгасан ч жижиг өрөөнд өвгөний хоолой сонсогдов.

Болормаа утсыг нь унтраах гэсэнд залуу цааш нь гүйлгэв. Дүрс дээр өвгөн утас руу хараад нүүрээ буруулжээ.