Хоосон суудал

Хулан хорих ангийн уулзалтын өрөөнд ороод аавынхаа суух сандлыг ширтэв. Сандлын нэг хөл арай богино бололтой, шал хүрэхдээ үл мэдэг ганхдаг байлаа. Тэр сандлыг тэгшлэх гэж гараа сунгаснаа больж, өөрийнхөө суудалд суулаа.

Арван зургаан жилийн турш тэр энэ хүнтэй уулзаагүй. Гэхдээ аавынхаа тухай ярьж байгааг олон удаа сонссон учраас царайг нь харахаасаа өмнө юу хэлэхээ бэлдсэн байв.

Ээжид минь яагаад тэгсэн юм бэ?

Үүдний хаалга нээгдэхэд Хулан өвдгөн дээрээ атгасан гараа ширээн доогуур нуув. Халзан биш ч үс нь шингэрч, хоёр шанаа нь буурал болсон эр орж ирлээ. Тэр Хуланг таних гэж удаан харсангүй. Шууд л нүд нь охин дээрээ тогтоод, ширээний нөгөө талд ирж зогсов.

— Чи намайг танихгүй байх, — гэж эр хэлэв.

— Танилаа. Зураг бий.

Аав нь суухдаа сандлын ганхахыг мэдэрсэн бололтой хөлөө хажуу тийш хөдөлгөж, нэг талд нь жин өгөв. Хулан өнөө өглөө ээжийнхээ гал тогооны ширээн доор эвхсэн цаас хавчуулж тогтоосноо саналаа. Ийм жижиг зүйлийг харж суух гэж энд ирээгүй.

— Ээж чинь ямар байна?

Энэ асуултыг тэр тооцоогүй. Өөрийнх нь тухай ч асуугаагүй байж, арван зургаан жил эргэж тойроогүй хүний тухай юу мэдэхийг хүссэн юм бол?

— Ажилдаа явж байгаа. Бие нь гайгүй.

— Саяхан харсан уу?

— Өглөө цайг нь чанаад гарсан.

Аав нь толгой дохилоо. Сэтгэл нь амарсан янзтай харагдахад Хулангийн уур хүрэв. Тэр цүнхнээсээ юм гаргах гэсэн ч уулзалтын өмнө үлдээх ёстой зүйлсээ гадаа хадгалуулснаа санаж, хоосон гараа ширээн дээр тавилаа.

— Та ээжээс юм асуух хэрэггүй. Тэр таныг харахыг ч хүсдэггүй.

— Мэднэ ээ.

— Тэгвэл яагаад асуусан юм?

Эр хариу хэлэлгүй охины гар руу харлаа. Хулан багаасаа хумсныхаа хажуугийн арьсыг зулгаадаг зуршилтай. Ээж нь түүнийг болиулах гэж гар дээр нь зөөлөн алгадаад, дараа нь гарын тос түрхэж өгдөг байв. Аав нь үүнийг мэдэхгүй. Мэдэх ч эрхгүй.

— Би чамаас өөр юм асууя, — гэж Хулан хэлэв. — Тэр шөнө манайд хэн байсан юм?

Аав нь нүдээ салгалаа.

— Ээж чинь юу гэж ярьсан?

— Өөрөө хэл.

Хаалганы цаана хөлийн чимээ гарч, хэн нэгний дуу холдов. Хулан уулзах хугацаа хязгаартайг мэдэж байлаа. Тэр энэ цагийг замд явахдаа хэдэнтээ төсөөлсөн: асууна, хариуг нь сонсоно, дараа нь босоод явна. Гэтэл аавынхаа нүүрийг харангуутаа хамгийн энгийн асуултаа ч тавьж чадахгүй сууж байв.

— Ээж намайг унтсан хойно та хоёр муудалцсан гэсэн. Тэгээд та түүнийг түлхсэн гэж хэлсэн. Тэр унаж хүнд бэртээд, удаан эмчлүүлсэн.

Аав нь ширээний ирмэгт хуруугаа тавилаа. Хулан тэр гараас эмээж өссөн. Одоо харин гар нь ширээг чанга атгахаас өөр хөдөлсөнгүй.

— Ээж чинь чамд тэр тухай ярихад чи хэдтэй байсан бэ?

— Танд юуны хамаа байна?

— Мэдэх гэсэн юм.

— Арван хэдтэй байсан байх. Сургууль дээр хүүхдүүд мэдчихээд асуухад нь би өөрөө ээжээс асуусан юм.

— Тийм үү.

— Тийм. Тэгээд та хариулаач.

Аав нь охиныхоо нүд рүү удаан харав. Тэр харцанд нь Хулан уур, гэмшлийн аль нэгийг олж үзэхийг хүссэн. Гэтэл эр зөвхөн хэлэх гэж байсан үгээ залгиад, сандал дээрээ арай хойш суулаа.

— Би ээжийг чинь түлхээгүй.

Хулан инээв. Өөрийнх нь инээд түүнд хүртэл танихгүй сонсогдлоо.

— Би ингэж хэлнэ гэж чинь мэдэж байсан.

— Чи яагаад өнөөдөр ирсэн юм, Хулан?

Энэ удаа аав нь нэрийг нь хэлэв. Тэр нэрийг өөрт нь ээж өгсөн, ээж нь л өдий болтол дуудаж ирсэн юм шиг Хуланд санагддаг байлаа.

— Ээжийг явсны дараа асуух хүнгүй үлдэхээс айсан.

Аавынх нь царай хувирав.

Гэрийн чимээ

— Ээж чинь хаашаа явах гэж байгаа юм?

— Хөдөө ажилтай. Удаан байж магадгүй.

Хулан үүнийг хэлээд аавынхаа харцыг ажиглав. Үнэндээ ээж нь маргааш эгчийндээ очиж хэсэг амрахаар болсон юм. Эмчийн үзлэгт орж, ажлаасаа түр чөлөө авсан боловч Хулан аавдаа энэ бүхнийг тайлбарлахыг хүссэнгүй.

— Түүнийг явахаас өмнө би нэг юм мэдэх хэрэгтэй байна. Та хоёр яагаад тэр өдөр уулзсан юм?

Аав нь ам нээх гэтэл Хулан түрүүлж хэллээ.

— Ээж та хоёрыг тэгэхэд тусдаа амьдардаг байсан гэсэн.

— Тийм ээ. Би тэр орой очсон.

— Уурлаад очсон уу?

— Чамайг харах гэж очсон.

Хулан ширээний хажуу руу харав. Өөрийг нь харах гэж очсон хүн ээжийг нь бэртээсэн гэх түүхээс тэр арван зургаан жил мултарч чадаагүй. Аав нь одоо түүний төлөө очсон гэснээр бүх юм өөрчлөгдөхгүй.

— Намайг долоотой байхад та ээжид гар хүрсэн. Би тэрнээс хойш таныг хүлээгээгүй.

Аав нь гараа ширээнээс авлаа. Нөгөө ганхдаг сандал нь шалан дээр үл мэдэг товшив.

— Тэгэх эрхтэй, — гэж тэр хэлэв.

Хулан хариу хэлж чадсангүй. Түүнээс уучлал гуйх, эсвэл өөрийгөө өмөөрөхийг л хүлээж байсан болохоос ийм богино үг сонсоно гэж бодсонгүй.

— Би ээжийнхээ эмнэлгээс ирэхийг хүлээж байснаа санадаг, — гэж Хулан хэллээ. — Манай гэрийн үүдэнд ногоон гутал байсан. Тэгээд би ээжийн дууг сонссон.

— Ямар дуу?

— Хуланг битгий сэрээгээрэй гэж хэлсэн.

Аавынх нь хуруу ахин ширээний ирмэгт хүрэв.

— Чи ээжийнхээ дуу гэж яаж мэдсэн юм?

— Би ээжийнхээ дууг танихгүй байлтай юу?

— Тэгвэл чи гэртээ байсан юм байна.

Хулан нэг хэсэг түүн рүү харлаа. Энэ чинь ямар утгатай үг вэ? Ээж нь тэр шөнө түүнийг хөрш айлд унтаж байсан гэж хэлдэг байсан. Харин Хулан үүдний ногоон гутлыг ганцхан удаа зүүдэлсэн гэж боддог байв.

— Та намайг хөршийнд байсан гэж бодож байгаа юм уу?

— Ээж чинь чамд тэгж хэлсэн үү?

— Тийм. Тэр орой гэрт та хоёр л байсан гэсэн.

Аав нь шууд хариулсангүй. Хулан сандлынх нь хөл шалан дээр дахиад товшихыг сонсов.

— Та хоёр л байсан биз дээ?

— Чи тэгж боддог байсан юм уу?