Замын хажуу

Эмэгтэй ус гуйсангүй. Харин Анарын машины арын дугуйг хараад:

— Энэ чинь эндээс цааш удахгүй, — гэж хэлэв.

Анар зогсоод харамсав. Цайвар замын хажууд зогсох эмэгтэй эхэндээ гараа өргөөгүй. Харин машиныг нь өнгөрөх шахахад хөх даавуу дэрвүүлжээ.

Тэр өөрөө ч цаг харахаа больсон байлаа. Хүргэж яваа саарал тэрэгний цонхоор халуун агаар үлээж, самбар дээрх жижиг сэнс дуугарсаар байв.

— Нөөц дугуйтай, — гэж Анар хэлэв.

— Тэгвэл сайн байна. Гэхдээ нөөц чинь ч бас хийтэй эсэхийг үзсэн үү?

Эмэгтэй дөч гаруй насны, нарны шилгүй ч нүдээ онийлгохгүй ярьдаг хүн байв. Хүрэн алчуураараа үсээ боож, ханцуй нь тохой хүртлээ эргэсэн цайвар цамц өмсжээ. Түүний ард жижиг цагаан тэрэг замаас зайдуухан зогсоно. Бүрээс нь онгорхой.

Анар нөөц дугуйгаа харах гэж тээш онгойлгов. Хажуугийн хананд нь жижиг ан цав гарчээ. Тэр юу ч хэлсэнгүй.

— Хүргэж яваа машин уу? — гэж эмэгтэй асуулаа.

— Тийм.

— Тэгвэл ийм юмыг нь шалгуулах хэрэгтэй байсан юм.

Анар тээшийг нь хаав.

— Таных яасан бэ?

— Асаалт нь гэнэт унтарсан. Сумын механиктай ярьсан. Завтай хүн гарвал ирнэ гэсэн. Гэхдээ би тэндээс арван хэдэн километрийн зайд явна.

Тэр арын суудлаасаа жижиг багажны цүнх, цэнхэр хуванцар хайрцаг гаргаж ирэв.

— Намайг замын уулзвар хүртэл хүргээд өгч болох уу? Тэндээс нэг хүн тосож магадгүй.

Анар цаг руугаа харлаа. Таван цагт тэрэгний эзэн Өлзийтөд хүлээж байгаа. Энэ ажилд амжвал засварын газрын өрийнхөө нэг хэсгийг төлнө гэж тохирсон байв.

— Би Өлзийт явж байгаа.

— Тэгвэл уулзвар дээр чинь бууна. Миний нэр Сүрэн.

Анар өөрийгөө хэлээд хаалгыг нээв. Сүрэн багажны цүнхээ өвөр дээрээ авч, цэнхэр хайрцгийг хөлдөө хавчуулав.

— Тэр дотор юу байгаа юм?

— Худгийн удирдлагын засварын жижиг сэлбэг. Халуунд машинд удаан орхиж болохгүй эд бий.

Анар илүү юм асуусангүй. Тэр замд хүнийг авч явах бүрдээ хаанаас яваа, хэнтэй уулзахыг нь асуудаггүй байв. Асуугаад сурчихвал хариуг нь сонсох цаг гаргах хэрэгтэй болдог.

Харин Сүрэн суудлын бүсээ зүүснийхээ дараа:

— Чиний явж байгаа замын баруун талд хуучин гарц бий. Өнгөрсөн борооны дараа гол замын нэг хэсгийг хаасан гэсэн. Би өглөө холбоогоор сонссон, — гэв.

— Машины эзэн энэ замаар яв гэсэн.

— Өчигдөр хэлсэн үү, өнөөдөр хэлсэн үү?

— Өчигдөр.

Сүрэн хариуд нь цонхоор харлаа.

Зам говийн намхан толгодын дундуур сунан, тэнгэрийн хаяанд бараг харагдахгүй болно. Замын хажууд бор шороон дээр хэний ч дугуйны мөр шинээр гараагүй мэт байв.

Уулзвар

Арван минутын дараа Анар эхлээд хүрд чичирч байгааг мэдрэв.

— Таны хэлсэн дугуй юу? — гэж тэр асуухад Сүрэн:

— Зогсоод харъя, — гэлээ.

Арын дугуй хий алджээ. Халуун замын дээгүүр тонгойход резиний үнэр хамар цоргино. Анар багажны тагийг онгойлгож, домкратаа гаргав. Нөөц дугуй дээр дарахад дэндүү зөөлөн байлаа.

— Насос байна уу? — гэж Сүрэн асуув.

— Байсан байх ёстой.

Тээшинд хуучин насос байсан ч цахилгааны утасны үзүүр нь тасарчээ.

Анар нарны гэрэлд нүдээ онийлгон хэсэг зогсов.

— Уучлаарай. Би замд гарахдаа үзээгүй.

Сүрэн түүн рүү хараад:

— Одоо буруутан хайх цаг байхгүй. Намайг тосох хүн ирж магадгүй. Энд сүлжээ орох болов уу?

Хоёр утас хоёулаа сүлжээгүй байв. Анар машины эзний дугаарыг хараад буцааж халааслав.

Тэд замын хажуугийн сөөгний сүүдэрт суугаад хүлээхээр болов. Сүрэн цэнхэр хайрцгаа сүүдэрт тавиад алчуураараа бүтээлээ. Анар усны саваа харвал тал хүрэхгүй үлджээ.

— Таны ус хаана байна?

Сүрэн машинаасаа гарахдаа авчирсан жижиг савыг үзүүлэв. Ёроолд нь багахан ус байлаа.

Анар өөрийн саваа сунгав.

— Хоёулаа гамная.

Сүрэн савнаас бага балгаад буцаав. Тэр хөлсөө арчиж, уудам тал руу харж сууснаа:

— Чи явах хугацаандаа амжихгүй бол яах вэ? — гэж асуулаа.

— Мөнгө өгөхгүй байж магадгүй.

— Яагаад?

— Эзэн нь өнөөдөр авна гэж байгаа. Маргааш өөрөө хот явна гэсэн.

Сүрэн нэмж асуусангүй. Түүний энэ чимээгүй байдалд Анар талархах шиг болов.

Нар бага зэрэг хэлбийх үед тоос манарган жижиг ачааны тэрэг ирэв. Сүрэн босоод гараа өргөлөө.

Гэвч жолооч нь тэдний дэргэд зогсоогүй. Уулзварын зүг салаад, хэсэг яваад эргэж харагдахгүй болов.

— Яагаад биднийг хараагүй юм бол? — гэж Анар хэлэв.

Сүрэн алчуураа авч дахин даллах гэсэн ч машин аль хэдийн толгодын цаана оржээ.

Тэр үед Анар замын нөгөө талаас ирэх хөдөлгүүрийн чимээ сонсов. Харин машины оронд явган хүн замын эргэлтээс гарч ирлээ. Нэг гартаа хуучин дугуй, нөгөөдөө усны сав барьжээ.

Тэр Сүрэнг хараад алхмаа түргэсгэв.

— Та энд байсан юм уу? — гэж залуу амьсгаадан асуулаа. — Бид таныг худаг дээр аль хэдийн очсон гэж бодсон.

Сүрэн царайг нь хараад босов.

— Юу болсон бэ?

Залуугийн гарт байгаа усны сав хоосон байв.

— Худаг дээр хүүхдүүд үлдчихсэн. Автобус нь цааш явж чадахгүй болсон гэсэн.