22:40

Нөхөр маань зургаан жилийн турш орой бүр арван цаг дөчин минутад нэг дугаар руу «Сайн унтаарай» гэж бичдэг байжээ. Хоёр мянга гаруй мессеж. Хариу нэг ч удаа ирээгүй.

Би үүнийг ням гарагийн орой, түүний утсыг цэнэглэгчид залгах гэж байгаад л олж харсан. Дэлгэц асахад дээд талд нь жижигхэн мөр гялс хийв: «Д.: Илгээгдлээ». Хүлээн авагч нь ганцхан үсэг, ганцхан цэг.

Тэмүүлэн угаалгын өрөөнд шүдээ угааж байлаа. Ус шуугиж, тэр нэг дуу аялна. Тэр дуу аялдаг хүн биш. Би утсыг нь онгойлгочихоод л зогсож байв. Нууц үг нь бидний хуримын өдөр: 1003. Зургаан жил өөрчлөөгүй. Нуух юмгүй хүний нууц үг гэж би боддог байсан.

«Д.»-тэй харилцсан цонх эцэс төгсгөлгүй урт. Би эрхий хуруугаараа дээш гүйлгэв. Сайн унтаарай. Сайн унтаарай. Сайн унтаарай. Цаг нь бүгд адилхан: 22:40. Заримдаа 22:41. Ганц удаа, 2021 оны гуравдугаар сарын найманд, 23:58.

Тэр шөнийг би санаж байна. Бид Эрдэнэтэд хуримд яваад машин эвдэрч, замын хажууд шөнө дунд хүртэл зогссон. Тэмүүлэн хүйтэнд гадаа гараад удсан. Би түүнийг хөдөлгүүрээ шалгаж байна гэж бодсон.

Хариу нэг ч байсангүй. Ногоон бөмбөлөг, ногоон бөмбөлөг, ногоон бөмбөлөг. Цагаан нэг ч алга.

Ус зогсов. Би утсыг цэнэглэгчид нь залгаад, буйдан дээр очиж суугаад, зурагт үзэж байгаа дүр эсгэв. Зурагтаар цаг агаар гарч байв. Маргааш хасах арван найм.

— Цай уух уу? — гэж Тэмүүлэн гал тогооноос асуув.

— Уухгүй.

— Чи зүгээр үү? Царай чинь...

— Зүгээр. Ээлжээс ядарсан.

Би сувилагч. Гуравдугаар эмнэлгийн мэс заслын тасагт арван жил ажиллаж байна. Хүн худлаа ярихад гар нь хаашаа явдгийг, нүд нь хаашаа хардгийг би олон зуун удаа харсан. Тэр орой би анх удаа өөрийгөө худлаа ярьж байгаа хүн гэж мэдэрлээ.

Хэвтэхэд Тэмүүлэн над руу эргэж, гараа миний гэдсэн дээр тавив. Сүүлийн хоёр жил тэр ингэдэг болсон: эмч «дахиад нэг удаа оролдоод үзье» гэснээс хойш. Бид хүүхэдтэй болох гэж таван жил оролдсон. Гурван удаа шинжилгээ, хоёр удаа эмчилгээ, нэг удаа «уучлаарай» гэдэг үг.

— Сараа, — гэж тэр харанхуйд шивнэв. — Чи надад уурласан юм уу?

— Яагаад?

— Мэдэхгүй. Тэгж санагдаад.

Хариулахын оронд би асуув:

— Д. гэж хэн бэ?

Түүний гар миний гэдсэн дээр хөдөлгөөнгүй болов. Амьсгаа нь ч зогссон юм шиг. Гудамжинд нэг машин дохиогоо хангинуулан өнгөрөв.

— Ажлын хүн, — гэв.

— Ажлын хүн рүү орой бүр «сайн унтаарай» гэж бичдэг юм уу?

— Захиалагч. Хөгшин хүн. Ганцаараа амьдардаг. Би зүгээр л... сайхан сэтгэлээр. Чи битгий буруугаар бод.

Тэр «битгий буруугаар бод» гэж хэлэхэд л би буруугаар бодож эхэлсэн юм.

Тэмүүлэн хурдан унтсан. Би унтаагүй. Толгойд минь 22:40 гэдэг тоо цаг шиг тачигнасаар байв. Бид гэрлээд зургаан жил болж байна. Анхны мессежийн огноог би харсан: 2020 оны арван нэгдүгээр сарын хорин хоёр. Хуримаас хойш ердөө хоёр сар.

Тэр огноо надад нэг юм сануулж байлаа. Юуг гэдгийг нь би шөнөжин санаж чадсангүй.

ЦУСТАЙ ХАНЦУЙ

Маргааш нь би ажлын хувцсаа өмсөөд хувцасны өрөөнд хорин минут суусан. Гартаа утас. Банкны аппликейшн. Бид нэг дансаа хамтдаа ашигладаг. Би түүнийг хэзээ ч шалгадаггүй байсан: Тэмүүлэн тооцоо сайтай, би тоонд залхуу.

Сар бүрийн тавны өдөр: 300,000₮. Хүлээн авагч: Д. Дулмаа. Гүйлгээний утга хоосон. Зургаан жил.

Би утсандаа тооны машин нээгээд үржүүлэв. Хорин нэгэн сая зургаан зуун мянга.

Хоёр дахь эмчилгээний мөнгийг бид ээжээсээ зээлсэн. Тэмүүлэн тэр үед «байхгүй юм чинь яах вэ» гээд хоосон гараа дэлгэж байсан. Би түүнийг тэврээд «хамаагүй, бид хоёр л байвал» гэж хэлсэн.

Дулмаа. Хөгшин хүний нэр. Тэгэхээр тэр худлаа хэлээгүй юм болов уу? Гэхдээ хөгшин захиалагч руу орой бүр бичиж, сар бүр мөнгө өгч, эхнэрээсээ нуудаг эр гэж байх уу?

— Сараа, гуравдугаар өрөөний өвчтөний дусал дууссан, — гэж ахлах сувилагч хаалга тогшив.

Би босов. Ажил дээр гар минь хэзээ ч чичирдэггүй. Тэр өдөр би гурван удаа судас алдсан.

Үдийн цайн дээр огноо өөрөө над руу буцаж ирэв. 2020 оны арван нэгдүгээр сарын хорин хоёр.

Бид аравдугаар сарын гуравнд хуримаа хийсэн. Тэр намар Тэмүүлэнгийн засварын газар цомхотгол хийж, тэр ажилгүй болсон. Нэг найзынхаа хуучин Приусыг түрээслээд шөнөжин такси барьдаг байв. Би өдрийн ээлжтэй, тэр шөнийн ээлжтэй. Бид өглөө бүр хаалган дээр л таардаг байлаа. Тэр орж ирнэ, би гарна, хоёулаа хаалганы завсар үнсэлцэнэ.

Нэг өглөө тэр хаалган дээр тааралдсангүй.

Найман цаг өнгөрч байхад түлхүүр эргэх чимээ гарсан. Би ажилдаа явах гээд гутлаа үдэж байв. Тэмүүлэн орж ирэхэд хүрэмнийх нь баруун ханцуй хүрэн, хатуу, хуурай юмаар бүрхэгдсэн байсан. Би цус гэдгийг шууд мэдсэн. Би цусыг андахгүй.

— Шархадсан юм уу? Хаана? Үзүүл.

— Би биш, — гэж тэр хэлсэн. — Замд осол гарсан. Тусалсан. Түргэн ирэхийг хүлээгээд...

— Хүн нь яасан бэ?

Тэр хариулаагүй. Хүрэмээ тайлж шууд хогийн уутанд хийгээд, амсрыг нь боож гадагш гаргасан. Сайхан хүрэм байсан. Би түүнд хуримын бэлэг болгож авч өгсөн юм.

Тэр долоо хоногтоо Тэмүүлэн машиныг эзэнд нь буцааж өгсөн. Дахиж хэзээ ч шөнө машин бариагүй. Нэг сарын дараа засварын газартаа буцаж орсон. Учрыг нь асуухад «шөнө замд ядарлаа» гэсэн. Би итгэсэн. Шинэ гэрлэсэн эмэгтэй нөхрөө ядарлаа гэхэд итгэдэг.

Одоо би хувцасны өрөөнд суугаад тэр өглөөг шинэ нүдээр харж байлаа. Цустай ханцуй. Хогийн уут. Хариулаагүй асуулт. Тэгээд тэр орой, 22:40-д, анхны «Сайн унтаарай».

Утас дуугарав. Ээж.

— Ням гарагт Билгүүн сүйт бүсгүйгээ дагуулж ирнэ шүү, мартаагүй биз? Тэмүүлэнгээ заавал авчир. Энэ удаа «ажилтай» гэвэл би гомдоно.

Миний дүү Билгүүн хорин тавтай. Дүүргийн засаг даргын тамгын газарт ажилладаг, ээжийн маань бахархал. Ээж түүний тухай ярихдаа үргэлж нэг өгүүлбэр давтдаг:

— Чиний хуримын намар хөдөө өвөө дээрээ гараад, жил болоод ирэхдээ хүн болоод ирсэн юм даа. Тэр жил л миний хүүг өөрчилсөн.

Тэмүүлэн Билгүүнтэй ойртдоггүй. Найр наадамд нэг ширээнд суудаггүй. Билгүүнийг гэрт орж ирэхэд тэр гарч тамхи татна. Тэмүүлэн тамхи татдаггүй атлаа. Би үүнийг эрчүүдийн ааш таарахгүй л байгаа юм гэж бодоод өнгөрдөг байлаа.

— Тэмүүлэн ирнэ, — гэж би ээждээ амлав.

Утсаа тавьчихаад би нэг юмыг ойлгосон. Зургаан жил Тэмүүлэн тэр гэрт орж ирэх бүрд нэг юмаас зугтаж байжээ. Би зүгээр л юунаас гэдгийг нь асууж үзээгүй.

ХАРИУ

Тэр орой би унтсан дүр эсгэв.

22:38-д Тэмүүлэн орноос болгоомжтой босов. Шалны банз шаагихгүй газраар, зургаан жил дадсан хүний алхаагаар гарав. Би сормуусныхаа завсраар харлаа. Тэр тагтан дээр гарч, хаалгыг ард нь хаав. Гадаа хасах арван найм. Тэр ганц цамцтай.

Утасны гэрэл түүний нүүрийг доороос нь гэрэлтүүлэв. Тэр шууд бичсэнгүй. Дэлгэц рүү удаан харсаар байв. Дараа нь бичээд, илгээгээд, утсаа цээжиндээ наагаад, нүдээ аньж зогслоо. Залбирч байгаа хүн шиг. Эсвэл уучлал гуйж байгаа хүн шиг.

Амрагтаа бичиж байгаа эр ингэж зогсдоггүй. Энэ л миний мэдэж байгаа цорын ганц зүйл байв. Бусад нь бүгд харанхуй.

Тэр орж ирээд хүйтэн биеэ миний нуруунд наан хэвтэв. Би түүнийг тэврэхийг хүссэн. Цохихыг ч хүссэн. Юу ч хийсэнгүй.

Маргааш орой нь, 22:41-д, түүний мессеж очсоноос яг нэг минутын дараа, би өөрийнхөө утаснаас тэр дугаар руу бичлээ. Гурван удаа бичээд устгасан. «Чи хэн бэ?» Хэт ширүүн. «Сайн байна уу, уучлаарай...» Хэт эелдэг. Эцэст нь:

«Би Тэмүүлэнгийн эхнэр Сараа. Та хэн бэ?»

Илгээгдлээ. Хүргэгдлээ. Тэгээд юу ч үгүй.

Би шөнөжин утсаа дэрэн доороо хийж хэвтэв. Зургаан жил хариу бичээгүй хүн надад яагаад бичих билээ.

Хариу өглөөний 9:12-т ирсэн. Би мэс заслын өрөөнд багаж тоолж байлаа. Халаасанд утас чичрэхэд бээлийтэй гар минь хэдэн секунд хөдөлж чадсангүй.

«чи эхнэр нь уу. ирээрэй. надад цаг бага байна»

Дараа нь хаяг: Шархад, 17-р гудамж, ногоон хаалгатай. Том үсэг, цэг таслал байхгүй. Хөгшин хүний мессеж. Эсвэл яарч буй хүний.

Тэмүүлэнд «Ажлын дараа ээж дээр очно» гэж бичлээ. Тэр «Сайн. Ээжид мэнд хүргээрэй» гэж хариулав. Би энэ удаа түүнд худлаа хэллээ. Тэр надад хэд дэх удаагаа худлаа хэлснийг би мэдэхгүй.

Оройн автобус эцсийн буудал хүртэл дүүрэн байв. Цонхны шил хөлдөж, хүмүүсийн амьсгаа хөшиж, гадаа нүүрсний утаа шаргал манан болон эргэлдэнэ. Би бууж, 17-р гудамжийг хайж мөсөн дээр хальтирсаар өгсөв. Хашаа бүрийн цаанаас нохой хуцна.

Ногоон хаалга хамгийн дээд талд байлаа. Будаг нь хуулж, доод хэсэгт нь хүүхдийн гараар шохойгоор зурсан нар. Нарны доор том үсгээр: «АНУ». Хаалганы дэргэдэх цасанд ягаан, жижигхэн гутлын мөр.

Би тогшив.

Удаан хариу гарсангүй. Тэгээд гинж шажигнаж, хаалга нэг алхам нээгдэв. Туранхай, нуруу бөгтийсөн эмгэн. Ороолттой. Ханиалгаа хүчээр барьж буй хүний амьсгаатай. Баруун бугуйнд нь эмнэлгийн цагаан хуванцар бугуйвч. Би сувилагч хүний нүдээр түүнийг шууд уншчихлаа: Хавдар судлалын үндэсний төв. Хими эмчилгээний дараах арьсны өнгө.

— Сараа юу? — гэж тэр асуув.

— Тийм.

Тэр намайг толгойноос хөл хүртэл удаан, хайр найргүй харав. Ямар нэг юм хайж байгаа юм шиг. Эсвэл ямар нэг юм таньж байгаа юм шиг.

— Ор, — гэв.

Гэрт нь зуух дүнгэнэж, будаатай хуурга үнэртэнэ. Хойморт хар туузтай хүрээнээс залуу бүсгүй инээмсэглэнэ. Цагаан ажлын хүрэмтэй, үсээ дээш боосон, хацар нь хонхорхойтой.

— Охин тань уу? — гэж би асуув.

— Номин. Хорин дөрөвтэй байсан.

Хөшигний цаанаас нэг юм шаржигнав. Долоо орчим настай охин толгойгоо цухуйлгав. Хацар нь улаан, гартаа хагархай дэлгэцтэй хуучин утас.

— Эмээ, энэ эгч хэн бэ?

— Тэмүүлэн ахын чинь эхнэр.

Охины нүд гэрэлтэв. Тэр утсаа над руу сарвайв. Дэлгэц дээр өчигдрийн мессеж: «Сайн унтаарай».

— Би унтахынхаа өмнө уншдаг юм, — гэж охин бахархан хэлэв. — Тэмүүлэн ах өдөр болгон бичдэг. Эмээ хэзээ ч хариу бичдэггүй.

Хоолой минь хатав. Сүүлийн жилүүдэд нөхрийн минь бичсэн «Сайн унтаарай» охины унтахын өмнө уншдаг зурвас болжээ.

— Ану, — гэж эмгэн хэлэв. — Гараад хоёр хувин нүүрс аваад ир.

— Хоёр уу? Би нэгийг л даана.

— Хоёр удаа яв.

Хаалга хаагдахад эмгэн суув. Цай аягалсангүй. Гараа өвдгөн дээрээ тавиад над руу эгц харав.

— Тэмүүлэн тантай ямар холбоотой юм бэ? — гэж би асуув. Хоолой минь өөрийнх биш юм шиг сонсогдов. — Тэр сар бүр мөнгө...

— Мэднэ.

— Ану бол... Тэмүүлэнгийн...

— Үгүй.

Тэр ханиалгаж, ороолтныхоо үзүүрээр амаа таглав. Цонх руу, хувин чирсээр гарах Анугийн жижигхэн дүрс рүү харав.

— Зургаан жилийн өмнө, — гэж тэр хэлэв, — миний охиныг энэ гудамжны доод талд машин дайраад зугтсан. Тэр машин нөхрийн чинь такси байсан.

Гэр эргэлдэх шиг болов. Би хананаас барив. Цустай ханцуй. Хогийн уут. «Хүн нь яасан бэ?» гэдэг асуултад хариулаагүй нүүр.

— Тэгэхээр Тэмүүлэн...

— Үгүй, — гэж Дулмаа хэлэв. — Жолоог нь нөхөр чинь бариагүй.

Тэр бугуйвчтай гараа сунгаж, миний гарыг хуурай, хүйтэн хуруугаараа чанга атгав.

— Хэн барьж байсныг би мэднэ. Чи ч бас мэднэ.