ГУРВАН ХҮНИЙ МӨР

Батмөнх ээлжээс буугаад гүүрний дэргэдэх замаар алхаж явтал ачааны машины хөдөлгүүрийн дуу сонсогдов.

Төмөр замын гүүрний доогуур хуурай жалга гардаг. Түүний хажуугаар уул уурхайн хуучин шороон зам өнгөрнө. Өвөл тэр замаар машин бараг явдаггүй байв. Гэтэл энэ шөнө гүүрний цаана гэрэл тусаж, хэн нэгэн машинаа унтраалгүй зогсжээ.

Батмөнх цагаа харлаа. Арван нэгэн цаг арван хоёр минут. Хуваарийн дагуу явбал зорчигчийн галт тэрэг энэ хэсэгт хорь гаруй минутын дараа ойртохоор байв. Гэвч Батмөнх түүний одоогийн байрлалыг мэдэхгүй тул хуваарьт найдах аргагүй. Гэхдээ гүүрний дэргэд танихгүй машин байгааг хараад зүгээр өнгөрч чадсангүй.

Тэр замын үзлэгийн ажилтан. Хагас цагийн өмнө хамт ажилладаг Доржтой гүүрнээс өртөөний зүг хэсгийг шалгаад салсан юм. Дорж замын хажуугийн холбооны байранд үлдэж, Батмөнх цүнхээ авахаар ажилчдын байр руу алхаж байв.

Машины гэрэл цасан дээр сарниж, гүүрний төмөр хийцийн завсраар тусна. Батмөнх ойртвол жолоочийн хаалга онгорхой, кабинд хүн алга. Газрын цасыг хүнд дугуй нухалж, хэд хэдэн хүний мөр хөлдсөн шавартай холилджээ.

Гүүрний хажуугийн хамгаалалтын хашлага мурийж, доорх зам дээр мод, төмрийн тасархай хөглөрнө. Батмөнх гар чийдэнгээ доош тусгав. Тулгуурын ойролцоо шинэхэн мөр, машин мөргөсөн байж болох ул мөр харагдана. Харанхуйд гэмтлийн хэмжээг тогтоох аргагүй ч тэр үүнийг шалгалгүй орхиж болохгүйг мэдэж байлаа.

Тэр утсаа гаргаж, өртөөний жижүүрийн дугаарыг дарав. Дуудлага холбогдож эхлэхэд машины цаанаас чимээ гарлаа.

— Байна уу? — гэж нөгөө талаас эмэгтэй дуугарав.

— Би Батмөнх байна. Манай гүүрний дэргэд машин...

Араас нь цас няслах чимээ сонсогдов. Батмөнх эргэх гэтэл хэн нэгэн мөрөөр нь хүчтэй түлхлээ. Тэр хальтирч, толгойгоороо хөлдүү газар цохиод утсаа алдчихав.

Хэдхэн хоромд нүднийх нь өмнө харлан, чих нь шуугиж эхлэв. Хэн нэгэн утсыг нь авч байгааг, дараа нь машины хаалга тасхийхийг бүдэг сонслоо.

Батмөнх ухаан алдаагүй ч босох гэж оролдоход гар нь чичирч, тохой нь газар гулсав. Машины гэрэл зайлан холдсоор харанхуйд шингэжээ.

Тэр утсаа тэмтрэв. Алга. Дуудлагаа өгөхдөө гүүр гэж хэлсэн эсэхээ ч санахгүй байв.

— Хүн байна уу? — гэж тэр сөөнгө дуудав.

Гүүрний доорх харанхуйгаас нэгэн нарийхан дүрс өндийлөө. Өвдөг хүрсэн куртктэй охин. Тэр Батмөнхөөс зай барьж зогсоод, машин явсан зүг харна.

— Аав хаачсан бэ?

— Чи тэр машинд явсан юм уу?

Охин толгой дохив. Арван дөрөв орчим настай, шүд нь тас тасхийн хавирна. Нэг гартаа эрхий хурууных нь хэсэг урагдсан бээлий базжээ.

— Аав намайг кабиндаа бай гэж хэлсэн. Тэгээд тэр хүнтэй маргалдаад... Би дуу сонсоод буусан.

— Ямар хүнтэй?

— Танай ажлын хувцастай ахтай.

Батмөнх Доржийг бодлоо. Нөгөөх нь гүүр рүү очно гэж хэлээгүй. Гэхдээ өөр хүн ч байж болно.

— Аав чинь хаашаа явсныг харсан уу?

— Үгүй. Намайг хүлээж байгаарай гэсэн.

Батмөнх түүнийг гүүрний дэргэд ганцааранг нь орхихыг хүссэнгүй. Охины аав буцаж ирнэ гэж амласан байж болох ч сая өөрийг нь түлхсэн хүн хэн болох нь тодорхойгүй байв.

Тэр дахин цагаа харлаа. Минутын зүү урагшилжээ.

— Миний нэр Батмөнх. Чамайг?

— Энхрий.

— Энхрий, наашаа хамт явъя. Тэнд холбооны байр бий. Хүмүүст гүүрийг шалгах хэрэгтэйг хэлнэ.

Байр руу шулуун шугамаар хэдхэн зуун метр боловч зам нь далангийн хажууг тойрдог. Батмөнх охиныг төмөр замаас хол талд алхуулав. Тэд цас хунгарласан довыг давж гарахад холоос хөдөлгүүрийн бүдэг дуу дахин сонсогдов.

Энхрий зог туслаа.

— Аав буцаж ирж байна.

Батмөнх арагшаа харав. Гүүрний цаана хоёр гэрэл асч, шороон замаар аажмаар наашилж байлаа.

— Түр азнаарай, — гэж тэр хэлэв.

Тэд довны ард нуугдлаа. Машин гүүрний дэргэд зогсож, гэрлээ унтраав. Хаалга онгойх, хүний гутал цасанд шигдэх чимээ сонсогдоно. Гэвч харанхуйд хэн буусныг таньсангүй.

Энхрий өндийх гэтэл Батмөнх ханцуйнаас нь зөөлөн татлаа.

— Би аавдаа хэлэх хэрэгтэй. Намайг алга болсныг мэдэхгүй байгаа.

— Бид эхлээд холбооны байранд хүрье. Тэндээс аавтай чинь холбогдож болно.

Охин дургүйцсэн ч түүнтэй хамт цааш явлаа. Хоёр хүний мөр цасан дээр тодхон үлдэж байв.

Байрны хаалганы дэргэд ирэхэд цонхонд гэрэл ассан ч дотор нь чимээгүй байлаа. Батмөнх тогшив. Хариу алга.

Тэр бариулыг дарахад хаалга түгжээгүй байв.

Өрөөнд оронгуут сандал нь хөмөрч, ширээний хажууд хүн хэвтэж байгааг харав. Дорж байлаа.

Батмөнх түүний дэргэд сөхөрч амьсгалыг нь шалгалаа. Амьсгалж байв. Тэр Доржийн мөрөнд хүрч нэрийг нь дуудахад нүд нь нээгдсэнгүй.

Энхрий үүдэндээ хөшсөн мэт зогсож байлаа.

— Энэ хүн миний аавыг гүүр рүү дагуулж явсан.