Дуудлага

Оройн арван нэг өнгөрч байхад Номингийн утас дуугарав. Дэлгэц дээр ажлын дугаар гарч ирэхэд тэр хүүгийнхээ хичээлийн дэвтрийг хааж амжаагүй байлаа.

— Ээж ээ, маргааш би өөрөө хийнэ. Та яв даа, гэж Тэмүүлэн хэлэв.

Тэр энэ үгийг сайн мэднэ. Ээжийгээ ажилд дуудахад хүү нь гомдлоо нуух гэж хэлдэг үг.

— Би өглөө эрт ирнэ. Эмээгийнхээ дэргэд унтаарай.

Номин хүүгийнхээ зулайг үнсээд үүдэнд өлгөсөн ажлын хүрмээ өмслөө. Гал тогооны цонх цантсан байв. Хөшгийг сөхөхөд гудамжны гэрэлд яндангийн утаа доошоо дарагдан, хашааны цаадах байшингууд бүдэгхэн үзэгдэнэ. Радиогоор шөнөдөө хасах гучин зургаа хүрнэ гэж хэлсэн.

Ажлын машин иртэл ээж нь гал тогоонд гарч ирэв. Сүүлийн үед шатаар гарахад нь амьсгаа давчддаг болсон ч эмчид үзүүлье гэхээр маргааш гэсээр хойшлуулна. Номин хүүгээ, эмийг нь хамт захиж үлдээв.

— Бид хоёрыг бага хүүхэд шиг тоочиж захихаа боль, гэж ээж нь хэлсэн ч үүдэнд хүртэл нь дагаж гарав.

Гудамжны аманд Болдын жолоодсон машин ирэхэд ээж нь хүрэмнийх нь захыг босгож өглөө.

— Даарч болохгүй шүү.

Номин машинд суусны дараа ч ээж нь хаалганы завсраар харан зогсож байв.

Диспетчерийн өрөөнд халуун төмөр, нойтон ноос үнэртэв. Ханан дээрх дэлгэцэд баруун бүсийн даралтын график доош нумарчээ. Багийн ахлагч Даваа ширээн дээрээ зураг дэлгэн, улаан харандаагаар салаа шугамуудыг тэмдэглэж байлаа.

— Наймдугаар зангилааны хавьд ус алдаж байх шиг байна. Очоод үз, гэж тэр хэлэв. — Замдаа зүүн салааг хаачих. Даралт тогтохгүй бол өглөө хүртэл төвийн шугамыг барьж дийлэхгүй.

Номин зураг руу тонгойв. Зүүн салаа уулын энгэр дэх дулаан дамжуулах жижиг станцад хүрнэ. Тэр станц төвийн шугамын дулааныг ойролцоох сургууль, өрхийн эмнэлэг, хэдэн гудамжны айлуудад дамжуулдаг. Тэдгээр айлын нэг нь түүний ээжийнх.

— Алдагдал яг зүүн салаанд байна гэдгийг тогтоосон юм уу?

— Хэмжилтээр тийшээ зааж байгаа. Хаалт л эргүүлчих. Дараа нь хайна.

— Эмнэлэгт хүн байгаа байх.

Даваа түүн рүү харалгүй радиогоо шалгав.

— Саруул сувилагчид мэдэгдсэн. Түр зуурын юм. Хотоороо хөлдөхөөс дээр.

Номин халааснаасаа бээлийгээ гаргаж өмсөхдөө юу ч хэлсэнгүй. Түр зуур гэдэг нь арван минут уу, эсвэл өглөө юу гэдгийг Даваа бас мэдэхгүй байв.

Машин нь өгсүүр замд хоёр ч удаа халтирлаа. Жолооч Болд гинж тавих газар олтол Номин арын суудал дээрээс ажлын дэвтрээ гаргав. Өчигдөр наймдугаар зангилаанд хийсэн хэмжилтийг тэр өөрөө бичсэн: зүүн салааны даралт хэвийн, харин гол шугамын зөрүү бага зэрэг нэмэгдсэн. Тэр үед ялгаа осол зарлах хэмжээнд хүрээгүй учир дахин шалгахаар тэмдэглээд орхижээ.

Одоо яагаад тэр тоо диспетчерийн дэлгэц дээр харагдахгүй байсан бэ?

Хуучин Зураг

Уулын энгэр дэх станцын дэргэд Саруул зогсож байв. Амны хаалтынхаа дээгүүр ороолт татсан ч нүд нь нойргүй хоногийнх шиг улайжээ.

— Утсаар хэлсэн. Хэзээ таслах гэж байгаа юм? гэж тэр асуулаа.

— Одоохондоо мэдэхгүй. Өвчтөн бий юу?

— Астматай нэг хүүхэд, халуурсан хоёр хөгшин түр ажиглалтад байгаа. Цахилгаан халаагуур ганцхан. Тог барина гэж найдаж л байна.

Саруул хаалга нээхэд коридорт улаан үдээстэй хүүхдийн гутал зэрэгцүүлэн тавьсан харагдав. Номин гутал руу хараад нүдээ буруулав. Энэ өглөө Тэмүүлэнтэй дэвтэр авахаар дэлгүүр орохдоо ийм үдээс харж, хүүдээ авъя гэж бодсоноо мартсан байв.

Хаалтын худаг станцын арын хашаанд, цасаар хучигдсан төмөр таган доор бий. Болд ломоор тагийг өргөж, Номин гар чийдэнгээ асаагаад шат руу буув. Доор нь төмөр хоолой хүйтэн хананы дагуу салаалжээ. Манометрийн зүү доргиж байснаа нэг тоон дээр тогтов.

Номин хэмжүүрээ ахин шалгалаа. Энд даралт буурсан ч ус урсах чимээ, уур, чийгийн аль нь ч алга. Тэр зөвхөн үүгээр алдагдал байхгүй гэж баталж чадахгүй. Гэхдээ тушаалын үндэслэлийг дахиад лавлах хэрэгтэй байлаа.

Радио шаржигнав.

— Номин, хаасан уу? гэж Даваа асуулаа.

— Энд харагдах алдагдал алга. Гол шугамын нөгөө зангилааг давхар шалгая.

— Цаг байхгүй. Хаалтыг эргүүл.

Тэр гар чийдэнгээ хоолойн холбоос руу чиглүүлэв. Тэнд саяхан чангалсан мэт цэвэрхэн боолт, дээр нь тосон харандааны шинэхэн зураас байв. Өчигдрийн үзлэгээр тэр зураасыг хараагүй. Боолтын доор нойтон биш, харин зэвтэй хуурай тоос тогтжээ.

Дараа нь утас нь доргив. Тэмүүлэнгээс дуут зурвас ирсэн байлаа.

«Ээж ээ, эмээ амьсгаадах гээд байна. Би Саруул эгчийг дуудахаар гарлаа. Утасных нь дугаар холбогдохгүй байна».

Номин шатаар яаран гарч, хүү рүүгээ залгав. Холбогдсонгүй. Саруулын утас тэр агшинд сүлжээгүй байв. Энэ энгэрт дохио үе үе тасардаг, харин худгийн амсар дээр Номингийн утсанд сулхан дохио орж байлаа.

— Гэр чинь хаана билээ? Би хамт явъя.

Яг тэр мөчид Даваагийн дуу радиогоор дахин сонсогдов.

— Хаалтыг одоо хаа. Даралт дахин уначихлаа.

Номингийн гар худаг руу буух шатны бариулаас атгасан хэвээр байв. Хаалтыг эргүүлбэл ээж, хүү хоёрынх нь байрлах гудамж ч хөрнө. Харин эргүүлэхгүй бол Даваагийн хэлснээр төвийн шугам бүхэлдээ зогсож магадгүй.

Тэр хүү рүүгээ дахин залгах гэтэл диспетчерээс зураг ирлээ. Хоолойн схем дээр зүүн салааг улаанаар дугуйлсан байв. Гэхдээ Номин зургийн буланд байгаа хугацааг хараад хөшив.

Энэ бол өнөөдрийн хэмжилт биш. Гурван долоо хоногийн өмнөх эвдрэлийн зураг байлаа.